Kruche biomy to ekosystemy szczególnie wrażliwe na negatywne skutki działalności ludzkiej. Termin ten ogólnie odnosi się do biomów wysoce dostosowanych do specyficznych warunków środowiskowych, co czyni je bardziej narażonymi na zakłócenia wynikające ze zmian w otoczeniu. Przykłady to rafy koralowe, tereny podmokłe, lasy deszczowe, tundra arktyczna oraz niektóre środowiska wodne jak ujścia i bagna. Ich kruchość często wynika z wysokiego endemizmu, wyspecjalizowanych adaptacji, wąskich tolerancji środowiskowych lub kluczowych ról w procesach ekologicznych.