Posiadanie wielu dołków (np. w mózgu, płucach) daje przewagi nad organizmami z mniejszą ich liczbą:
1. Większe pole powierzchni: Więcej tkanki funkcjonalnej na mniejszej przestrzeni; w płucach – większe pole do wymiany gazowej.
2. Specjalizacja funkcjonalna: Różne dołki mogą pełnić odrębne funkcje – np. obszary mózgu dla ruchu, zmysłów.
3. Lepsza adaptacyjność: Umożliwia adaptację do zmieniających się warunków i nisz ekologicznych.
4. Redundancja i odporność: Uszkodzenie jednego dołka może zostać skompensowane przez inne – funkcja zachowana.
5. Efektywny układ krwionośny: Każdy dołek może mieć własne naczynia – dostarczenie tlenu i składników.
6. Przyspieszenie rozwoju: Dołkowanie przez lokalny wzrost i fałdowanie bywa bardziej efektywne niż budowa jednego dużego narządu.
Podsumowując: wiele dołków zwiększa złożoność, funkcjonalność, adaptacyjność, wydajność i odporność narządów.