Chomik syryjski (złoty) to popularny mały pupil. Znany z puchatych worków policzkowych, małych uszów i ogona. Od natury do sklepów i laboratoriów w ciągu ostatnich 100 lat. Nadal aktywny w naturze w Syrii, ale siedliska zagrożone – gatunek uznawany za wrażliwy na zaginięcie (IUCN).
Izrael Aharoni
- Pierwsze identyfikacje XIX w., ale pełne badania dopiero 1930 r. – naukowiec Izrael Aharoni zebrał i zbadał. Jego odkrycie rozpropagowało gatunek światem. Przenieśli do Jerozolimy – niektórzy uciekły z laboratorium, stali się dzikimi w Izraelu. Inne z kolekcji Aharoniego trafiły do labów i domów w USA i Anglii.
W naturze
- Trudne do znalezienia: mały rozmiar, brązowoburzowa maska w pustyni. Nocne aktywności. Dziś rzadkie – siedliska niszczone przez rozwój. Międzynarodowa Unia Ochrony Natury: "vulnerable".
Jako zwierzaki
- Dobre pupile: rozmiar, łatwa opieka, koszt. Ok. 15 cm, żyją 2–3 lata. Samotniki – 1 na klatkę. Wada: nocne nawyki (kopyanie, zabawa w nocy). Jedzą owoce, warzywa, peletki z ziarnem.
Jako zwierzęta laboratoryjne
- Jak szczury, myszy – chomiki syryjskie w badaniach. 5. najczęściej używany gatunek (za myszami, szczurami, królikami, świnkami morskimi – Uniw. Południowej Alabamy). Przydatne: liczebność, łatwe rozmnażanie, możliwość wchowu do genetyki.