Phodopus roborovskii – nazywany pustynnym chomikiem. Dopiero niedawno hodowla w niewoli, wciąż głównie gatunek dzikii. Mały, zwinny – trudny do trzymania, nie dla początkujących.
Identyfikacja
- Najmniejszy karłowy: 3,5–5 cm, 20–25 g (<1 oz).
- Biały brzuch, białe „brwi”, zaokrąglone uszy.
- Góra: piaskowo-brązowa do szara, ciemna podsierść widoczna przez jasną sierść.
- Krótki ogon ukryty pod sierścią.
Rozprzestrzenienie
Mongolia, Azja Środkowa, północne Chiny, południowa Rosja. Kazachstan (Kotlina Zajsańska), Rep. Tuwa, prowincje chińskie: Mongolia Wewnętrzna, Xinjiang, Liaoning, Gansu, Shanxi, Heilongjiang, Jilin.
Siedlisko
- Pustynie z rzadką roślinnością, luźny piasek do kopania.
- Wydmy, pagórki piaskowe. Czasem stepy (gdy zasięgi nakładają się na inne chomiki).
- Unikają terenów zalesionych/ludzkich.
Dieta
- Rośliny + owady (proporcje zależą od regionu).
- Nasiona, ziarna, proso + skrzypki, konikowe, chrząszcze, świerszcze, ślimaki.
- Worki policzkowe = magazyn jedzenia.
Zachowanie
- Nocne, kopujące. Nory w bokach wydm, gniazdo (wełna owcy/wielbłąda) na końcu nory (wilgotniejszy, stabilniejszy piasek).
- Pługa: wczesna wiosna – wrzesień. 3–4 mioty/rok. Ciąża 20–22 dni (American Society of Mammalogists).