Mangjanie to ludność rdzennia Filipin, stanowiąca jedną z największych grup etnolingwistycznych w kraju. Choć występują na całym terenie archipelagu, największe skupiska znajdują się w północnej części Mindanao. Istnieje kilka odrębnych grup Mangjanów, z których każda posiada własny język, kulturę i tradycje.
Główne grupy Mangjanów na północy Mindanao
Mangjanie Hanunoo
Najliczniejsza grupa, licząca około 200 tys. osób, zamieszkują prowincję Oriental Mindoro. Słyną z tradycyjnego systemu pisma zwanego „hanunoo” – jednym z nielicznych rdzennych systemów pisma na Filipinach, wciąż używanego do zapisywania poezji i korespondencji.
Mangjanie Iraya
Druga co do wielkości grupa (ok. 100 tys. osób), również z Oriental Mindoro. Znani z tradycyjnej muzyki wykonywanej na bambusowych piskach zwanych „pagang”, które towarzyszą rytuałom i uroczystościom.
Mangjanie Batangan
Zamieszkują prowincje Oriental Mindoro i Occidental Mindoro. Charakteryzują się tradycyjnymi tatuażami oraz specyficznymi metodami polowania, przekazywanymi z pokolenia na pokolenie.
Mangjanie Tadyawan
Grupa ta mieszka na Palawan (choć geograficznie nie należy do Mindanao, bywa wspominana w kontekście Mangjanów). Słyną z rzemiosła: tkactwa i koszykarstwa, tworząc wyroby o charakterystycznych wzorach.
Mangjanie Buhid
Osadzeni w Occidental Mindoro, znani z tradycyjnych metod uprawy ziemi oraz garncarstwa, produkując naczynia o unikalnym wyglądzie i trwałości.
Każda z tych grup kultywuje unikalne dziedzictwo kulturowe. Mangjanie stanowią niezwykle cenny element tożsamości Filipin i zasługują na szacunek oraz ochronę swojej tożsamości.