Ponad 7000 gatunków dździistek na globie, każde z unikalną budową i zachowaniem. Wszystkie są padlinożercami kopającymi tunele i żywiącing się martwą materią organiczną, ale tylko niektóre tworzą złożone, stałe systemy nor. Niezależnie od trwałości nor, to zachowanie poprawia glebę i zdrowie ekosystemów.
Typy
Gatunki dzielą się na trzy kategorie: epigeiczne, endogeiczne, aneciczne. Dwa pierwsze: poziome tunele, tymczasowe kanały. Aneciczne: stałe systemy nor głęboko pod ziemią, nawet kilka metrów. Znany głębokokopujący: Lumbricus terrestris (nocny dździorek / night crawler).
Powody
Epigeiczne i endogeiczne kopają poziomo, by się przemieszczać i szukać jedzenia. Aneciczne tworzą nory do ochrony – zamiast jeść w trakcie, ciągają materię organiczną z powierzchni do nor, zjedząc w bezpiecznym miejscu. Gatunki głębokie blokują wejścia materią organiczną lub odchodami (coprolitami) – dodatkowa ochrona.
Mechanika
Wszystkie kopają podobnie. Bez kończyn – muszą giąć i kurczyć segmenty ciała, by się przemieszczać. Każda ma warstwę mikroskopijnych sierpek (setae). Nie pomagają w kopaniu, ale ułatwiają ruch po norze i zakotwiczenie, gdy drapieżnik ciągnie.
Korzyści
Systemy nor i tunele poprawiają porowatość gleby. Płytkie tunele blisko powierzchni zatrzymują wodę – rośliny mają dostęp. Głębsze tunele odprowadzają nadmiar wody po silnych deszczach – rośliny nie toną.