Niektóre owady zwijają się w kulkę jako mechanizm obrony lub do przemieszczania się. Spotkać je można w Ameryce Północnej, Europie oraz w Namibii. Zazwyczaj robią to w celu ochrony przed drapieżnikami lub drażniaczami, ale inne gatunki zwijają się do lokomocji i można je zaobserwować poruszające się w złożonej formie.
Potrzebne materiały
- Przewodnik po owadach lub entomologia
Najczęstsze gatunki zwijające się w kulkę
- Ślimaki ziemne (piolunki) – znane też jako robaki ziemne, kuleczki. Żyją w grupach w wilgotnych, zacienionych miejscach. Mają twardy, warstwowy pancerz przypominający skórę armadilla i 14 nóg. Płaskie, do 6 mm długości, żyją pod kamieniami lub kłaczem. Żywią się roślinnością i materią gnijąącą. Przy zagrożeniu zwijają się w kulkę.
- Robaki ziemne (larwy nocnic) – zwijają się w literę „C” gdy zostaną wykopane lub zdenerwowane. To stadium larwowe muchowatych, niszczą rośliny. Znajduje się na powierzchni gleby lub tuż pod nią. Przegryzają łodygi młodych roślin. Dorastają do ponad 2,5 cm, niektóre do 5 cm. Często mają charakterystyczne czarne plamki na bokach.
- Robaki kukurydziane – również zwijają się w „C” przy zakłóceniu. To larwy muchy kukurydzianej, szkodnik upraw. Żyją na kłosach kukurydzy, zazwyczaj u szczytu. Kolorystyka zielonkawa lub brązowa, z pędzlikami i ciemnymi pasami wzdłuż ciała. Rozmiar od 6 mm do 3,8 cm.
- Pająki namibijskie (złote koło) – zwijają się w kulkę, by się poruszać. Żyją w pustyni Namib. Składają nogi w stronę ciała i przesuwają się kołysanką, pokonując duże odległości. Główne zagrożenie: osa. Polują na nogach, nie siecią. Potrafią złapać jaszczurkę. Kolorystyka maskująca. Kształt tarantuli, biały ciało z drobnymsierściem i ciemnymi akcentami.