Świerszcze to owady znane z charakterystycznego wezwania i zdolności skakania. Podobne do koników, występują w wielu siedliskach na świecie – od jaskiń przez plaże po łąki. Ludzie jedzą je i hodują jako zwierzęta, ceniąc za umiejętności „bokserskie” lub śpiew.
Cecha
Świerszcz skacze do 30-krotności długości ciała (ok. 1 m). Nie potrzebuje rozbiegu – skacze z miejsca. Aby słyszeć nawzajem, mają wyrafinowane organy słuchu (błony bębenkowe) na przednich nogach.
Cykl życia
Życie zaczyna się jako jedno z 300 jaj, złożonych w glebie pod koniec lata lub jesienią. Po wylęgnięciu od razu je prawie wszystko: tkaniny (wełna, jedwab), roślinność, martwe owady, papier. Niektóre gatunki przezimują jako nimfy lub młode dorosłe, ale częściej w jaju do wiosny. Krótki żywot (rzadko >1 rok), gatunek utrzyma się liczbą.
Wezwania
Wielu regionach wezwanie świerszcza to znany dźwięk nocny. Służy do przyciągania partnera, ostrzegania przed niebezpieczeństwem, odstraszania rywala. Tylko samce cwierkają – trąca zębopodobnymi strukturami na dole jednego skrzydła po gładkim górze drugiego. Temperatura wpływa na tempo cwierkania – policz cwierkania na minutę, by oszacować temperaturę.
Kuchnia
Dawno jedzone w Azji Południowej. Dają orzechowy chrup (całe lub w kawałkach), można prażyć i mielić na mąkę. Bogate w żelazo i białko, mało tłuszczu, minimalny wpływ na środowisko vs wołowina. Uwaga: jako stawonogi mogą alergować osoby uczulone na krewetki/humary.
Świerszcze walkowe
Przez setki lat popularne w Chinach i Japonii jako walki („bokserzy”). Entuzjaści wybierali silne osobniki, karmiili nasionami i mniejszymi owadami, przed walką głodowali by zwiększyć agresję. Zakłady, dwa głodowe świerszcze, walka na śmierć. Dziś turnieje transmitowane TV, z zbliżeniami.