Czerwona mrówka żniwiarka (Pogonomyrmex barbatus) jest powszechna w południowo-zachodnich USA. Je nasiona i martwe owady. Nie uważa się jej za szkodnika, bo nie inwadzuje do domów. Ten gatunek jest często stosowany w mrównikach i nie jest wybredny co do gleby. Te mrówki są przyzwyczajone do piaskowej gliny pustyni.
Najlepsza gleba
Najlepszą glebą jest ta, z której zebrano mrówki. Mrówki szybciej adaptują się do rodzimiej gleby – takiej, którą okupowały, znakując feromonami. Weź łopatę zbierając mrówki i włóż kilka łyżek ziemi z okolic gniazda do wiadra. Przesiej glebę sitkiem przed włożeniem do mrównika, by ziemia pasowała.
Wyrob glinę
Jeśli nie możesz zebrać gleby z miejsca pochodzenia mrówek, wyrob glinę. Pomieszaj ziemię z ogrodu z piaskiem. Przesiej wszystkie kamienie i zanieczyszczenia, by pasowało do farmy. Taka mieszanka bliżej będzie temu, do czego przyzwyczajone są czerwone mrówki żniwiarki. Będzie dłużej trzymać wilgoć, więc tunele nie zawiedną. Jest sztywniejsza niż czysty piasek, który szybciej wysycha.
Czysty piasek
Czysty piasek to opcja dla kogoś, kto chce mrównik bez wielkiego nakładu pracy na glebę. Piasek dobry dla wszystkich gatunków, a czerwone mrówki żniwiarki nie mają problemu z adaptacją, bo jest częścią ich naturalnego środowiska. Bardzo drobny piasek jest powszechnie stosowany w mrównikach, bo łatwo go włożyć. Ten piasek używa do piaskowania i można go kupić w marketach budowlanych za ok. 5 $ (stan na grudzień 2009). Wada samego piasku: szybciej wysycha i tunele łatwiej zawalają. Jeśli nie dolejesz wody, górne 5–7,5 cm wyschnie w tydzień. Z piaskiem nie ma przesiewania – wystarczy wypełnić mrównik, nawilżyć piasek i utrzymać go wilgotny, by mrówki kopały.
Żel
Moda wśród kolekcjonerów mrówników to użycie przejrzystego żelu zamiast piasku czy ziemi. Żel sprawia, że hodowla jest bezobsługowa – nie ma sprzątania ani karmienia. Piasek i ziemia wymagają usuwania zjedzenia, by utrzymać czystość, a żel daje mrówkom miejsce do kopania, jedzenia i picia w jednym. Pozwala na większą przestrzeń kopania i przejrzyste środowisko. Ten żel użyto w projekcie wahadłowca w 2003 r., by badać kopanie mrówek w stanie bezwaga. Mrówki w projekcie były czerwonymi żniwiarkami.
Żelowy mrównik ma ograniczenia. Kupuje się go gotowy, nie można samemu zrobić mrównika. Nie ma zamiennika żelu – jak się zużyje, to koniec. Mrówki szybciej adaptują się do piasku i ziemi, bo są naturalniejsze, i szybciej zaczynają kopac tunele.