Wstęp
Anolis sagrei (brunatny anol) – Karaiby i najdalej na południe USA. Małe, brązowe jaszczurki, głownie owadożerne, ale złapią mniejsze gady. Rosną do ~23 cm – ogranicza wybór ofiar do tych mieszczących się w zasięgu skoku.
Główne grupy pożywienia
Szczury
W niewoli i w naturze. Dzienni, aktywni wieczorem – pokrywa się z aktywnością szczurów. Preferują ofiary mieszczące się w pasie, dające dobre kalory. Szczury = idealne.
Motyle i muchy
Mniejsze gatunki Lepidoptera. Skrzydła większych – problem z połknięciem, ale mniejsze jedzą whole. Wieczorem czają przy źródłach światła na motyle.
Karaluchy
Duże (karaluch amerykański ~5 cm) – za duże. Małe: karaluch pruski (~1,3 cm) i kubański (jasnozielony) – chętnie zjedzone. Właściciele bez chemii mogą karmić znalezione małe karaluchy.
Pająki
Nie rozróżniają owadów/pajęczaków. Jedzą pająki chętnie. Unikają najbardziej jadowitych. Pająki krabowe, skoczne – tak. Mniejsze wilcze – tak, duże zniechęcają.
Inne jaszczurki
Preferują owady (więcej, łatwiejsze), ale złapią ranną/liniącą jaszczurkę. Kanibalizują własny gatunek – częściej przy gęstej populacji.
Własny ogon i skórka
Ogon łatwo odrywa (ewolucyjna adaptacja – ucieczka gdy drapieżnik chwyta ogon). Jeśli ogon odpadnie bez drapieżnika – anol zje własny ogon. Również zjada linkniętą skórkę – białko + usuwanie śladów po linkwie.