Wstęp
W Australii nazywana "blue-tongued lizard". Duża, masywna, z krótkimi kończynami. Zróżnicowana dieta, tolerancja do ludzi i ciekawe zachowanie sprawiają, że to doskonałe, łatwe w opiece zwierzę.
Wybór osobnika
Dorosłe: do 60 cm z ogonem. Lepiej zacząć od młodego. Sklepy zoologiczne bywają niekompetentne – hodowcy oferują zdrowsze, tańsze osobniki z hodowli. Zwierzę ma być czujne, aktywne, chętnie jeść, z czystymi oczami i pysku.
Terrarium
Nie wspina się – potrzebna duża powierzchnia podłogi. Dorosłe: ok. 280 litrów (75 galonów), młode mniejsze z upgrade'em. Dekoracje: kamienie do schowania, miska z wodą, lampa UV i grzałka na jednym końcu.
Dieta
Wszystkożerna – białko i rośliny. Szwierszcze, larwy mączniaka, jagody, banan, marchew, koniki polne, myszki noworodkowe (rzadko – ryzyko otyłości). Można karmić większością pożywnych owadów i słodkimi owocami bez cytrusów.
Zachowanie
Szybko przyzwyczajają się do ludzi – nawet dzike odwiedzają ogrody. Tolerują chwytanie, ale bardzo agresywne wobec rodaków – walczą do śmierci. Zawsze trzymaj osobno!
Gatunki
Sześć głównych: skink pigmejski, indonezyjski, centralny, zachodni, z Tanimbar, wschodni. Najpopularniejszy: północny skink błękitnojęzyczny. Podgatunek Irian Jaya – jeszcze nieklasyfikowany naukowo.