Biologiczna kontrola populacji szczurów – definicja i metody
Definicja Wodzickiego (1973): redukcja gęstości populacji szkodnika przez wzrost presji drapieżniczej, manipulację siedliskiem, wprowadzanie epizoootii lub antykoncepcję. Zasada: naturalne czynniki zamiast trucizn chemicznych.
Metody
Pasożyty
Szczury mają własne pasożyty. Wyzwanie: znaleźć taki, który szkodzi tylko szczurom. Pasożyty różnią się regionami. Często tylko osłabiają szczura, ułatwiając inne przyczyny śmierci.
Drapieżniki
Zależnie od regionu: węże (Azja, Amer. Płd.), mangusty, sowy/ptaki drapieżne, jaszczury, fretki. Wzmocnienie populacji drapieżników = mniej szczurów.
Koty jako drapieżniki
Według Wodzickiego koty najdłużej używane do kontroli gryzoni. Skuteczne gdy populacja już rozrzedzona (np. po truce).
Choroby (wirusy)
Poszukiwano "idealnego wirusa szczurowego" – zabijającego tylko szczury. Popularne w Europie 1900–1959. Ograniczone z powodu ryzyka przeskoku na inne gatunki.
Sukces biologicznej kontroli
Według Alabama Cooperative Extension: niski skuteczność. Drapieżniki (węże, ptaki, koty) niszczą też gatunki korzystne (ptaki śpiewne). Rzadko daje trwałe efekty.
Wniosek: Biologiczna kontrola to uzupełnienie, nie zamiennik higieny, szczelności budynków i humanitarnych pułapek.