Dwa najczęstsze gatunki w Ameryce Północnej: szczur norweski i dachowy. Pochodzą z Azji, rozeszły się statkami. Szczury to wszystkożerne – przetrwają na niemal wszystkim, w niemal każdym środowisku. To gryzonie, rzadko hodowane jako pupile.
Naturalne środowisko
Szczury preferują strefy umiarkowane. Niektóre dobrze pływają, zostają blisko wody/wilgotnych miejsc. Główne: ciemne miejsca, by unikać drapieżników. Niektóre gatunki w lasach, na drzewach; inne kopią nory pod ziemią. Szczury na całym świecie, poza klimatami skrajnymi.
Współczesne środowisko
Dziś szczury żyją wokół miast. Mało wrogów naturalnych, bogate źródła jedzenia. Kanały, piwnice, strychy, pod domami, w metrach.
Szczur norweski
Jeden z większych, do 30 cm. "Szczur kanalizacyjny". Kopaczy nory, zazwyczaj pod ziemią – słabe wspinanie. Gniazda pod ścianami domów, w roślinności, pod chodnikami, w piwnicach. Gryzą materiały, niszczą, agresywne.
Szczur dachowy
Czarna szczura. Dobry wspinacz. Dachy, strychy, wyższe piętra w cieplejszych rejonach. Gniazda w jukach, palmach, cyprysach, wysokich trawach. Słabe wzrok, daltoniści, ale wyostrzone słuch, węch, dotyk, smak.