Szczury drzewne nazywane są też szczurami pakującymi (pack rats) lub handlowymi (trade rats). Nazwy nawiązują do ich nawyku gromadzenia różnych materiałów do budowy gniazd. Istnieje ok. 22 gatunki szczurów drzewnych w Ameryce Środkowej i Północnej. Są one silnie przyciągane do farm rolniczych i ogrodów, stając się poważnym szkodnikiem dla rolników.
Opis fizyczny
Charakteryzują się dużymi, okrągłymi uszami i rudobrunatnym futrem z białym brzochem. Długość ciała (z ogonem) to 20–50 cm (8–20 cali). Ogon jest lekko owłosiony – to łatwo je odróżnia od szczurów miejskich, które mają mniejsze uszy, ciemne futro i łysy ogon. Ogon ma 7,5–23 cm (3–9 cali). Wyglądają zupełnie inaczej niż szczury miejskie.
Siedlisko
Szczury drzewne występują w Ameryce Północnej i Środkowej, potrafiąc przetrwać w trudnych środowiskach: dżunglach, górach wysokogórskich i pustyniach. Preferują gniazdowanie w miejscach z dostępem do martwych roślin, z których budują gniazda. Na pustyniach robią gniazda wokół kaktusów, w lasach i dżunglach – na drzewach lub wokół nich. Gniazda zazwyczaj są nadziemne i łatwo widoczne.
Dieta
Jako pospoliżne, ich nawyków żywieniowych zależą od tego, co znajdą wokół gniazda. Szczury drzewne spędzają dużo czasu na poszukiwaniu resztek jedzenia i gromadzeniu ich na później. Nie są wybredne: jedzą kolczaste kaktusy, korę, jagody, nasiona, zielone rośliny i orzechy. Zróżnicowana dieta sprawia, że dobrze radzą sobie w trudnych środowiskach.
Rozmnażanie
Podobnie jak inne gatunki szczurów, szczury drzewne są wybitnie płodne – potrafią rodzić do 5 miotów rocznie. Zazwyczaj 3–4 młode w miocie. Młode otwierają oczy po 12 dniach. Wiele szczurów drzewnych osiąga dojrzałość płciową po 60 dniach i są wielopartnerowe, parząc się z różnymi partnerami w sezonie rozrodczym.