Wschodni szczur drzewny to duży amerykański gatunek gryzońca, dorastający do ponad 35 cm (14 cali) od nosa do ogona. To pospolity, rozpowszechniony gatunek o szarej sierści, dużych zaokrąglonych uszach i wystających czarnych oczach. Ma białe futro na brzuchu, a ogon jest brązowy na górze i biały na dole.
Siedlisko
Wschodni szczur drzewny występuje w różnych siedliskach: na bagnach, w lasach i na łąkach otwartych. Zazwyczaj buduje małe gniazdo z gałązek, roślinności i zebranych materiałów. Gniazdo nocnego gryzońca służy też do wychowania młodych i gromadzenia zapasów jedzenia. Teren żerowania jednego osobnika zazwyczaj nie wykracza poza 21 m (70 stóp) od gniazda. Jeśli ma szansę, wschodni szczur drzewny zamieszkuje opuszczone nory innych małych ssaków.
Dieta
Wschodni szczur drzewny jest niemal wyłącznie roślinożerny – jada owoce, nasiona, żołędzie, orzechy i różne rośliny. Okazjonalnie zjada małe owady. Zabiera duże ilości jedzenia do gniazda na zimę. Zbiera też przedmioty przyciągające uwagę: błyszczące nakrętki od butelek, wyrzucone biżuterie. Woda zawarta w diecie roślinniej zazwyczaj pokrywa potrzeby odwodnienia – rzadko pije.
Rozmnażanie
Samce osiągają dojrzałość płciową w wieku ok. roku, samice szybciej – w 5–6 miesiące. Średni sezon rozrodczy trwa luty–sierpień, w cieplejszych regionach cały rok. Samice rodzą 1–6 młodych rocznie, ciąża trwa nieco ponad miesiąc. Młode są gotowe do opuszczenia gniazda w wieku 70–90 dni. Średnia długość życia to 3 lata, choć niektóre osobniki żyją do 8 lat.
Obrona przed drapieżnikami
Gryzońce zagrażają: sowy, lisy, skunki, węże. Główna obrona to tryb nocny – zagrożają tylko drapieżnicy polujące w nocy. Ubarwienie futra maskuje je w ciemności. Bezpieczeństwo daje też bliskość gniazda. Są szybkimi biegaczami i sprawnymi wspinaczami, co pomaga uciec przed wolniejszymi drapieżnikami lądowymi.