Wstęp
Puszczyk wyskrzypczący to mały drapieżnik, wysokości 18–25 cm, występujący na wschodzie USA, w Midweście, Kanadzie i Meksyku. Mimo małych rozmiarów i dużej przystosowawczości, stoi przed zagrożeniami wynikającymi z niszczenia siedlisk i ekspansji człowieka. W niektórych przypadkach ingerencja w siedlisko zagraża też ludziom.
Ekspansja siedliska
-
Urbanizacja negatywnie wpływa na puszyce i ludzi. Puszyce gniazdują w drzewostanach, które w parkach i dzielnicach mieszkaniowych są wycinane. Alternatywą są skrzynki gniazdowe udostępniane przez mieszkańców lub przejęte od innych ptaków. Jednym z zagrożeń jest polowanie puszyców zimą w pobliżu dróg – ptaki są zbijane przez samochody.
Konkurencja
-
Innym zagrożeniem jest konkurencja z innymi ptakami. Jeśli ktoś rozszarpuje puszyca, jego miejsce noclegowe może zostać przejęte przez inne ptaki, np. wrony, które mobbują puszyca i kradną jego ofiary.
Cechy
-
Puszczyk wyskrzypczący występuje w dwóch barwach: szarej i rufowej. Pieś samca przypomina rzucanie konia, samica wydaje dźwięki podobne do szczekania lub wycia, głównie w obronie gniazda. Dieta składa się z owadów, małych ptaków, ssaków, płazów i gadów. Rozpiętość skrzydeł ok. 56 cm, waga ok. 200 g.
Zagrożenia i naturalne wrogowie
-
Drapieżniki: norki, lasice, szopy, jeżowce, węże, wrony, sokoły, inne sowy (np. puszczyk użany, sowa polarna, sowa wąsata, puszczyk szopowy). Aby unikać puszyca użanego, puszyce wyskrzypczące omijają gęste lasy i góry. Inne zagrożenia to pasożyty i choroby (ospica ptasia, malaria). Ponieważ puszyce znajdują się wysoko w łańcuchu pokarmowym, są wrażliwe na bioakumulację toksyn i pesticydów.