Sowy szczygłowate to grupa małych i średnich nocnych ptaków drapieżnych rodzimych dla Ameryk. Nazwa od głośnych, piszczących wezwań. Gatunki różnią się wyglądem i zasięgiem, ale mają podobne cykle życia i nawyki.
Narodziny
Sowa szczygłowata rodzi się w gnieździe w naturalnej dziurze drzewa. Wylęguje z jaja i może dzielić gniazdo z do 6 braćmi/siostrami. Samica zanoszy jaja przez kilka dni, więc w dużych kłach pisklęta wylęgujące się ostatnie są wypychane z gniazda lub zabijane przez rodzeństwo. Po ok. miesiącu pisklęcie opuszcza gniazdo i podąża za rodzicami, ucząc się przetrwania. W wieku 8–10 tygodni jest samodzielne.
Polowanie
Jedną z pierwszych lekcji od rodziców jest polowanie. Sowy mają doskonałe wzrok i słuch do wykrywania ofiary na ziemi. Jedzą owady, ssaki, gady, raków, płazy. Młode uczą się siedzieć na obserwatorium i obserwować ziemię. Gdy wykryją ofiarę – zsuwają się, chwycając ją mocnymi, ostrymi pazurami.
Unikanie niebezpieczeństwa
Będąc zazwyczaj małymi, sowy szczygłowate spędzają życie na unikaniu drapieżników. Barwienie pierza często maskuje sowę na drzewie – główna obrona. Ćwiczą czujność, obserwując i słuchając drapieżników tak ostrożnie jak pożywienie. W obronie własnej i gniazda sowy szczygłowate atakują intruzów, wydając głośne wezwania alarmowe, a nawet fizycznie.
Rozmnażanie
Przez większość roku żyją samotnie, w sezonie lęgowym parują się. Te same pary zazwyczaj lęgują razem co roku, choć samce zdarzają się zdradzać. Sezon zależy od gatunku i zasięgu, ale wszystkie faworyzują duże naturalne dołki do gniazd. Obaj rodzice chronią i wychowują młode.
Długość życia
Sowy szczygłowate są wrażliwe na drapieżniki i utratę siedlisk – wiele piskląt nie przeżywa pierwszego roku. Te, co przetrwają, żyją niebezpiecznie i rzadko przekraczają kilka lat. Niektóre dzikie sowy mogą przeżyć ponad dekadę.