Siedlisko Północnej SowY Słojowej

Opis

Północnoamerykańska sowa słojowa to ptak średnich rozmiarów z długimi nogami. Jej ciemne oczy wyraźnie kontrastują z białą twarzą. Samiec ma plecy posypane brązowymi plamami, a większość podbrzusza jest biała. Samica charakteryzuje się bardziej rdzawą piersią i liczniejszymi plamami. Sowa osiąga około 40 cm wysokości, a rozpiętość skrzydeł wynosi od 99 do 124 cm. Sowje słojowe nigdy nie wyczuwają – zamiast tego wydają straszliwe krzyki lub syczące dźwięki.

Zasięg występowania

Sowy słojowe występują na całym globie, na każdym kontynencie z wyjątkiem Antarktydy. Są jednymi z najszerzej rozprzestrzenionych ptaków lądowych. Naukowcy uważają, że tak duży zasięg geograficzny wynika z ich elastyczności w doborze miejsc legowych i ofiar, silnych skrzydeł oraz zdolności do adaptacji do środowisk zmodyfikowanych przez człowieka. Istnieje 46 gatunków sowi słojowych, z których północnoamerykańska jest największa.

Siedlisko

Ten ptak potrzebuje dużych otwartych przestrzeni – miejskich lub wiejskich – do polowania. Mogą to być pastwiska, pola sienne, tereny mokradłowe czy pustośnie, z preferencją niższych wzniesień w większości zasięgu. Kluczowym czynnikiem jest obecność polnych wołowic, ulubionego pokarmu sowy. Ponieważ sowje słojowe legną w dołach i pękalinach, ich dostępność jest również wymogiem siedliskowym.

Polowanie

Dzięki wyjątkowo czułemu słuchu sowje słojowe są skutecznymi nocnymi drapieżnikami. Latają nisko nad ziemią, szukając – i nasłuchując – drobnych ssaków takich jak myszy, wołowice, a nawet ptaków. Gdy zlokalizują ofiarę, zrzucają się w lotnym nurze. Legąca para razem z młodymi może zjeść nawet do 1000 myszy w jednym sezonie.

Legowisko

Północna sowa słojowa legnie w pustych przestrzeniach, naturalnych lub stworzonych przez człowieka. Wybiera pnie drzew, pękalinę skał, jaskinie, brzegi rzek, wieże kościelne i strychy stodól. Chętnie zajmuje też skrzynki lęgowe wystawiane przez miłośników ptaków. Samica zazwyczaj składa od 2 do 18 jaj w kolorze matowo białym. Nowo wyklute pisklęta są bezsilne i pokryte białym puchiem.