Puszyca polarna, oficjalny ptak Quebecu, ma wiele nazw: puszyca śnieżna, puszyca arktyczna, duch tundry, skandynawski ptak nocny. Po raz pierwszy sklasyfikowana w 1758 r. przez szwedzkiego naturalistę Carolusa Linneusza, który był też pierwszą osobą używającą nomenklatury dwunazwowej do klasyfikacji zwierząt i roślin.
Opis
Puszyca polarna to największy gatunek puszycy w Ameryce Północnej. To biała puszyca z zaokrągloną głową, żółtymi oczami i czarnym dziobem. Dorosłe samce często mają czysto białe ciała, podczas gdy dorosłe samice mają poziome czarno-brązowe pasma na ciałach i 4–6 pasm ogonowych. Młode puszyce polarne są jeszcze mocniej pasiaste, i z daleka mogą wydawać się mieć ciemne plamy.
Rozmiar
Średnia puszyca polarna ma 51–69 cm (20–27 cali) długości i rozpiętość skrzydeł 137–165 cm (54–65 cali). Średni samiec: 58 cm (23 cale), samica: 66 cm (26 cali). Średnia waga samca: 1,6 kg (57 uncji), samicy: 1,7 kg (60 uncji).
Głos
Samiec ma chrapowate, tarczące wezwanie, samica wyższą tonację. W sezonie lęgowym wezwanie samca staje się bardziej basowe, by przyciągnąć samice. Wezwanie atakowe samicy jest gardłowe, inne wspólne dźwięki to: klikanie, piszczenie, syczenie i stukanie dziobami.
Polowanie
Puszyce polarne to drapieżniki żywiące się innymi ptakami, płazami, skorupiakami, owadami i drobnymi ssakami: królikami, psami preriowymi, szczurami, kretami i zającami. W przeciwieństwie do większości gatunków puszyców, puszyce polarne są dzienno-nocne (diurnal) – aktywne w dzień i w nocę. Styl polowania zależy od ofiary, ale obejmuje: lot w dół z wysokiej posadki, atakowanie innych ptaków w locie i zanurzanie się nad powierzchnią wód, by chwycić ryby pazurami.