Zagrożona wschodnia salamandra błotna (Pseudotriton montanus montanus) zamieszkuje strumienie, bagna i bagna torfowiska w wschodnich i południowo-wschodnich Stanach Zjednoczonych. Ma zdolność do życia w błotnym podłożu lub krystalicznie czystej wodzie. Mimo zdolności adaptacji do naturalnych wahań wody, płaz cierpi na poważny spadek liczebności z powodu utraty siedliska i zanieczyszczenia wodnych dróg krajowych.
Schronienie
Wschodnia salamandra błotna szuka ucieczki przed potencjalnymi drapieżnikami, wykopując tunele w błotnym podłożu. Istota oportunistyczna, zamieszka też pod podstawowym liściastym odpadem, kamieniami, korą lub upadłymi kładkami. Nigdy daleko od wody, salamandra znana jest też z kopania w wilgotnej podłodze lasu. Gdziekolwiek zbuduje swoją norę, dorosła osobnik siedzi u wejścia i obserwuje świat, ale jeśli wyczuje zagrożenie, szybko ucieka do nory. Salamandra ma dość pyszczaty wygląd z dobrze rozwiniętymi kończynami, pozwalającymi jej kopać z łatwością. Dorosłe osobniki mierzą od 7,5 do 15 cm długości.
Jaja i stadium larwalne
Pod koniec lata i na początku jesieni wschodnie salamandry błotne się parują. Samica złoży do 200 jaj. Przyklei jaja do liściastego odpadku, by pomóc im schować się pod wodą wolno płynących strumieni. Jaja wykluwają się w miesiącach zimowych. Wschodnia salamandra błotna może zostać w stadium larwalnym do 17 miesięcy, ale jeśli warunki nie są idealne, stworzenie nie przekształci się w dorosłego nawet do 32 miesięcy.
Rozważania przy rozmnażaniu
Po metamorfozie w dorosłego, niedojrzała wschodnia salamandra błotna pozostanie blisko wody i będzie szukać schronienia wzdłuż brzegu. Samce nie osiągają dojrzałości płciowej do 2-3 lat, a samice nie zaczynają się rozmnażać i składać jaj do 4-5 lat. Niektóre lata samica nie będzie się rozmnażać. Rozmnażanie pochłania mnóstwo energii, więc samica musi mieć wystarczające składniki odżywcze i odpowiednie zdrowie, by produkować jaja. W dobrym roku, gdy samica otrzymuje obfity pokarm, może rozmnażać się dwukrotnie.
Adaptacje diety i wymagania ochrony
Wschodnia salamandra błotna ma zróżnicowaną dietę. Żeruje na dżdżownicach, żukach, pajakach, owadach i małych gatunkach salamandr, które znajduje w swoim siedlisku. W stadium larwalnym zależy od bezkręgowców wodnych. Mimo zdolności adaptacji do szerokiego wachlarza pokarmów w siedlisku, salamandra nadal pozostaje krucha ze względu na fizyczne ograniczenia. Delikatna skóra stworzenia czyni ją wrażliwą na zanieczyszczenia wody. Populacja salamandr w naturze jest ostro ograniczona przez ich niemożność adaptacji do degradacji i zanieczyszczenia wód. W obszarach, gdzie występują wschodnie czerwone salamandry, Fundacja Konserwacji Przyrody Nowego Jersey sugeruje utrzymywanie wysokiego poziomu jakości wody, by populacja mogła przetrwać.