Lis szary (Urocyon cinereoargenteus) to jeden z czterech gatunków lisów w Ameryce Północnej i jedyny psowaty potrafiący wspinać się na drzewa. To kluczowa adaptacja pozwalająca uniknąć drapieżników: kojotów, rysów i wilków. Lis szary to głównie zwierzę nocne, zamieszkujące lasy, pustynie i okolice farm. Zasięg: od południowej Kanady po północną Amerykę Południową.
Wspinaczka
Lis szary jest zbudowany do wspinania. Ma rozmiar lisa rudego, ale krótsze nogi – szybciej wspina, wolniej biega po ziemi. Używa przednich łap do chwytania gałęzi i długich pazurów tylnych do wspinania. Na drzewie skacze z gałązki na gałązkę jak wiewiórka. Wspinaczka zmniejsza podatność na kojoty i rozszerza bazę pokarmową.
Znakowanie zapachowe
Lis szary ma największą gruczoł pachwinowy spośród północnoamerykańskich psowatych – rozciąga się na niemal połowie ogona. Znakuje terytorium moczem i fekaliami pokrytymi pachwiną. Większość lisów szarych żyje samotnie, poza sezonem parzenia i wychowywania młodych.
Rozmnażanie
Niektóre pary zostają razem na całe życie. Samiec może towarzyszyć kilkoma sukom. Obaj rodzice opiekują się młodymi. Rodzina trwa razem od początku sezonu parzenia (koniec stycznia) do samodzielności młodych. Nory w porzuconych budynkach, pniach, norach skrzynic, stertach drewna – nawet na drzewach.
Dieta
Ze względu na wolniejszy bieg, lis szary poluje z podsłuchu i zaskoczenia. Je: myszy, wiewiórki, króliki, ptaki, konikie, żaby, robaki. Roślinność: czereśnie, winogrona, jabłka, żołędzie, kukurydza. Jak wiewiórki – zapasy żywności na trudniejsze czasy.