Lisica szara (Urocyon cinereoargenteus) to jeden z czterech gatunków lisów w Ameryce Północnej, zamieszkująca większość Stanów Zjednoczonych – od kanadyjskiej granicy po południe Ameryki Południowej. Najczęściej spotykana w lasach i obszarach leśnych, ale występuje też na starych polach uprawnych i w rejonach skalistych.
Pożywienie
Lisa – jak wilki i kojoty – należy do rodziny psowatych, ale jest jedynym członkiem potrafiącym pionowo wspinać się na drzewa. To ułatwia pozyskiwanie pokarmu, gdyż lisice są wszystkożerne. Jak większość wszystkożerców, są oportunistyczne. Nie gonią ofiary, ale skaczą na nią, gdy się spotkają. Jedzą orzechy, jagody i szukają w śmieciach.
Cykl życia
Lisica szara zazwyczaj ma jeden rzut rocznie. Parzenie między styczniem a majem, ciąża trwa ok. 2 miesiące. Rzuty liczą 3-4 młode. Gatunek monogamiczny – pary zostają razem na całe życie. Gdy młode się rodzą, samiec przynosi jedzenie samicy. Gdy młode dorosną, oboje uczą ich łowienia. Jesienią młode lisice opuszczają rodziców, zakładając własne terytoria zazwyczaj w promieniu 1,6 km od miejsca urodzenia.
Wygląd
Lisice szare są tajemnicze. Aktywne o zmierzchu i w nocy, śpią w ukryciu. Często mylone z lisami czerwonymi ze względu na rudawy futro, ale lis czerwony jest rudy cały (czasem czarne nogi, biały pasek na klatce). Lisica szara: szara i czarna na grzbiecie, ruda na brzuchu i łapach. Może mieć białe paski na klatce i szyi. Waga: 3,5–5 kg – mała dla psowatego.
Miejsce życia
Lisice szare używają nor do snu i rodzenia. Często korzystają z tej samej nory długo, a przy szukaniu nowej rozwijają istniejącą już norę innego zwierzęcia. Śpią też w szczelinach skał, jamach, pustych kładkach drzew. Rzadko śpią na otwartej przestrzeni. Czasem wspinają się na drzewo, obrabują gniazdo i drzemą w nim.