Adaptacje buwola afrykańskiego

Buwoł afrykański (Syncerus caffer), zwany też buwolem kapskim, ma dwie podgatunki tak różne, że mogłyby być osobnymi gatunkami: buwoł sawannowy i buwoł leśny. Żyją w różnych siedliskach, dlatego wykształciły fizyczne i behawioralne adaptacje do przetrwania. Obie podgatunki dzielą też kilka wspólnych adaptacji.

Adaptacje fizyczne

Buwoł sawannowy na otwartych równinach – duży i potężny. Buwoł leśny mniejszy, w ciasniejszym lesie. Rogi buwola leśnego skierowane do tyłu (nie do przodu jak u sawannowego) – unikają zahaczania o gałązie. Duży pęk włosiów na końcu ogona działa jako muchowstrząs – odstrasza owady od tyłu. Słuch i wzrok słabe, ale węch dobrze rozwinięty. Potężne mięśnie nóg dorosłych buwoli pozwalają na sprint 60 km/h (37 mph).

Adaptacje behawioralne

Symbioza z ptakami afrykańskimi, np. krzydłoklujami (Buphagus) – ptaki siedzą na grzbiecie, wybierają kleszcze, wszy, muchy, dając ulgę. Mimo słabego słuchu komunikują się chrumkaniem i rykiem. Samce walczą rogami o dominację. Rogi samca połączone są grzbietem (boss), u samicy oddzielne.

Adaptacje dietetyczne

Jako z rodziny Bovidae – doskonale zaadaptowany roślinożerca. Płaskie zęby tłuste rozgniecają i rozdzierają włókniste rośliny. Konkretne bakterie, grzyby i pierworodne w układzie trawiennym rozkładają celulozę. Czterokomorowe żołądko wyciąga maksimum składników. Prawie ciągłe pasienie konieczne by zaspokoić ogromne zapotrzebowanie energetyczne.

Obrona przed drapieżnikami

Na kontynencie pełnym potężnych drapieżników buwoł musi się adaptować. Ogromny rozmiar i ochronne rogi to główna adaptacja. Agresywna natura wobec drapieżników odstrasza niebezpieczeństwo. Zachowanie stadowe – stada liczące tysiące – też chroni. Jeśli członek stada w niebezpieczeństwie, ryczy, a reszta biegnie na pomoc.