Szczur bawełniany (Sigmodon hispidus) zamieszkuje cieplejsze regiony południowych USA i na zachód do Nowego Meksyku. Rozwija się też w Meksyku, Ameryce Środkowej, Wenezueli i Kolumbii. W niektóre regiony nazywany też szczurem peccary z powodu wygiętego, rzymskiego nosa. Przez ostatnie 50 lat gryzoń ten wkładał wkład w badania biomedyczne jako model dla poliomielitis, infekcji dróg oddechowych, tyfusa i terapii genowych – wedle USDA.
Siedlisko
Gęste trawy przyciągają szczury bawełniane. Obficie trawiaste obszary dają jedzenie i ochronę przed drapieżnikami. Zazwyczaj zamieszkują łąki trawiaste, ogrody warzywne, krawędzie dróg i bujne łąki. Pod przykrywką trawy wyznaczają zróżnicowane drogi. Gniazda w płytkich dołach pod wysoką trawą. Samica czasem używa nor podziemnych. Szczur bawełniany rzadko przebywa blisko budynków lub aktywności ludzi.
Wykrywanie
Szczur bawełniany mierzy ok. 25 cm. Właściciele ziemi mogą wykryć obecność, idąc po polu i szukając bieżni. Bieżnice mają 7,5–12,5 cm szerokości i krzyżują trawiasty krajobraz. W bieżnicach szczury zostawiają obfite blednozielone lub żółte odchody. Również kupki posiętej trawy 5–7,5 cm. Gęstość 11–149 sztuk na hektar – wedle Internet Center For Wildlife Damage Management.
Nawyki żywieniowe
Szczur bawełniany je korzenie różnych roślin i gatunków traw. Czasem zjada polowca, owady, małego ptaka lub jajka. Lubi jagody, orzechy, owoce i owady. Jako oportunistyczny żerownik zje też trup. Aktywny cały rok, ale wędruje po pożywieniu głównie w nocy. Wzdłuż bieżnic gromadzi jedzenie na stanowiskach karmienia.
Terytorium i rozmnażanie
Szczur bawełniany wykazuje agresję wobec innych gatunków szczurów – terytorialną, nie tuszczy obecności innych. Samica rodzi ok. 5 razy rocznie. W miocie 2–10 młodych. W 15 dni od urodzenia młode odstawiane. Dojrzałość płciowa w 40. dniu. Kilka pokoleń często dzieli jedno gniazdo – wedle Oregon State University.