Pokrewieństwo ze słoniami. Mamuty to gigantyczne kły zębowe, które przez miliony lat zaludniały duże obszary Ziemi w różnych formach. Początkowo ewoluowały w ciepłych lasach tropikalnych, później niektóre gatunki przystosowały się do zimna – stały się ikoną epoki lodowcowej.
Mamuty pradziadów
Najstarsze mamuty oddzieliły się od słoni i mastodontów 3–5 mln lat temu w afrykańskich lasach tropikalnych. Obfitość roślinności pozwoliła im osiągnąć gigantyczne rozmiary. Następnie wędrowły na Eurazję, adaptując się do chłodniejszych klimatów i stepów.
Epoka lodowcowa
Ok. 1,8 mln lat temu pradziadowie wymarli przez ochłodzenie. Mamuty rozeszły się po stepach Wschodniej Europy i Azji Centralnej (mamuty stepowe). Przystosowane do wietrznych, płaskich, zimnych terenów z trawami jako głównym pokarmem.
Most lądowy
Stepy stały się surową tundrą. Mamuty wyrosły gęste, wielowarstwowe futra i grube warstwy tłuszczu – mamuty wełnaste. Przekroczyły artyczny most lądowy (Azja–Alaska) do Ameryki Północnej. Zalodowacenie oceanów obniżyło poziom mórz, ujawniając most.
Mamuty amerykańskie
Rozeszły się na południe, zachód, wschód – aż do dzisiejszego Los Angeles (skopowiska w kopalinach azbestowych). Nowy gatunek: mamut kolumbijski – ewoluował z ustępowaniem lodowca wśród łąk Ameryki Północnej. Wymarł ok. 11 tys. lat temu: zmiana klimatu, polowanie ludzi lub oba czynniki.