Dzikie szynszyły to dwa gatunki: Chinchilla lanigera i Chinchilla brevicaudata – małe gryzonie. Są aktywne w świcie i zmierzchu (krepuskularne) – pyszczek w nocy i w dzień. Obecnie na liście gatunków zagrożonych przez nadmierne polowanie na futra, choć dostępne jako zwierzaki.
Lokalizacja
Rodzimy w Górach Andach w Ameryce Płd. Krajobraz: skałkowate, strome urwiska. Szynszyły żyją w wykragach skałkowych i małych jaskiniach, sprawnie poruszają się po pionowych ścianach. Skaczą z urwiska na urwisko, pokonując wielokrotność długości ciała – do 1,8 m (6 stóp) w górę.
Klimat
Andy – najdłuższy łańcuch gór świata, jeden z najwyższych. Dzikie szynszyły w południowej części, dalej od równika – ekstremalnie zimno na dużych wysokościach. Ewolucja dawła im gęste futra na ochronę przed zimnem.
Dieta
W naturze szukają pożywienia o świcie i zmierzchu: małe rośliny, nasiona, korzenie – główny skład, sporadycznie owady. Dzięki zegarowemu harmonogramowi jedzą o tych samych porach codziennie. Ścisła dieta kluczowa dla zdrowia i najcenniejszego atutu – gęstego futra.
Styl życia
Dzikie szynszyły mogą się rozmnażać do 3 razy rocznie, do 18 potomków łącznie (średnio 6–8). Młode rodzą się już z gęstym futrem na ochronę przed zimnem, dojrzewają w 8 miesięcy. Dziwny sposób higieny: wałowają się w pyłu, by wchłonąć oleje, brud, wilgoć z futra, a potem go zdrzą.