Aurelia aurita, czyli meduza księżycowa – najczęstszy gatunek meduz. Przezroczysta, z podkowowatymi gonadami na górze kolbka. Występuje w większości oceanów, najlepiej w klimatach tropikalnych.
Żerowanie
Meduza księżycowa to drapieżnica – dieta głównie plankton. Jedzą też skorupiaki, larwy, mięczaki, glony, jaja, protozoa. Peculiarna adaptacja trawienna: pokarm gromadzi się na powierzchni, zakleja się w ślinie, przechodzi do lappetów (obręczy). Ruch włóknistych (flagellar) przesuwa pokarm 8 kanałami rozgałęzionymi prosto do żołądka. Te kanały żerowe unikalne dla meduzy księżycowej.
Biologia
Unikalne: nie mają oddechowych organów. Nie oddychają płucami, skrzelami ani trzonem. Dyfuzją tlen z wody przez błonę. Niskotlenna woda wypychana do jamy żerodowodowej, wysokotlenna wpływa przez rzęsiczki. Brak układu krwionośnego i wydalnego. Przezroczysta, parasolowata błona z 촉수 na dole. Rozmiar 5–40 cm (2–16 cali). Roz rozmnażają się płciowo – samice rozwijają jaja w gonadach u podstawy żołądka.
Zachowanie
Ograniczona ruchomość – płyną z prądami morskimi. Gdy płyną – pulsacjami mięśnia wienkowego w parasolowatej błonie. Ruch poziomy, blisko powierzchni. Łapią ofiarę촉수ami, gdy ta płynie pod nimi.
Siedlisko
Najczęstsze w wodach ciepłych/tropikalnych. Wytrzymują 21–31°C (70–88°F). Żyją w morzach przybrzeżnych i wszystkich głównych oceanach, gatunek liczny. Preferują wody sodowe o niskiej słoności. Temperatura optymalna: 9–19°C (48–66°F).