Pancerzyki to schetne zwierzęta żywiące się głównie owadami. Ze względu na łuskowatą skórę często mylnie uważa się je za gady, a w rzeczywistości to jedyne ssaki twardego pancerza. Bliskie krewniaki mrówniożerców i leniwców, najlepiej żyją w cieplejszych klimatach. Spośród 20 gatunków większość żyje w Ameryce Łacińskiej. Pancerzyk dziewięciopasmowy to jedyny gatunek w USA.
Wygląd
„Pancerzyk” po hiszpańsku to „mały opancerzony”. Grzbiet, głowa, kończyny, ogon – twarde, kostne płytki, zazwyczaj ciemne. Jedyne ssaki z takim pancerzem. Małe głowy, dwa małe ucha, długie pysk, małe szczeliny oczu. Chodzą na czterech, ogon do 48 cm. Mocne pazury do polowania. Gigantyczny pancerzyk (zagrożony) waży do 27 kg, przeciętny nie przekracza 10 kg.
Siedlisko
Niska temperatura ciała – nie wytrzymują zimna. Ciepłe, umiarkowane regiony: łąki, lasy deszczowe, półpustynie. Kilka dni nietypowego zimna może być śmiertelne. Kopają nory, śpią do 16 h/dobę. Uciekają do nor przy zagrożeniu. Zginają ciało w kulkę, ale nie chowają się w pełni.
Dieta
Jak mrówniożercy – owady, łapiąc je długimi, lepkim językami. Sporadycznie warzywa, owoce, jagody, rośliny. Polują na chrząszcze, pajęczyny, mrówki, termity rano i wieczorem. Słabe wzrok – wąch i słuch. Mało zębów, bez esklawy – pokarm musi być miękki. Pazury łamią gniazda owadów i kopają w ziemi.
Inne fakty
Dojrzałość płciowa po roku. Samice potrafią opóźnić nawodnienie (rodzą po roku od schwytania). Pancerzyk dziewięciopasmowy – jedyny ssak rodzący 4 identyczne młode (z jednego jajka). Młode mają pancerze miękkie jak ludzkie paznokcie – twardnieją z wiekiem. Niskie tłuszczowe – polują codziennie. Dobry pływacy – potrafią pływać daleko, zatrzymując oddech na 4–6 min.