Choć rasa boksera w dzisiejszej formie udoskonalono w Niemczech w latach 90. XIX w., przodkowie sięgają XVII w. Europy. AKC uznał rasę w 1904, a przez dekady rosła popularność w USA. Obecność w top 10 AKC – nr 7 w 2010 r.
Historia
Legenda: boksersi potomek walczących mastifów z Tybetu – obok nowoczesnego boksera ledwo widoczne podobieństwo. Krewny niemal wszystkich buldogów. Niemcy dopracowali rasę pod kątem wyglądu i zachowania w XIX w. Bokser mistrzem AKC w 1915, a w latach 40. talent do wygrywania nagród sprawił, że rasa stała się popularna w amerykańskich rodzinach.
Wygląd
Białe boksersie wprowadzeni do AKC na początku XX w., ale do 2011 nie uznawani za standard rasowy. Mogą być rejestrowani, ale nie wystawiani w ringu konformacyjny. Nowoczesny standard: krótka, lśniąca sierść fawn (jasnobrązowa) lub bryndowa – mało pielęgnacji, ale linieje. Kompaktowe ciało, szeroka klatka, rozpiętość barków 53–63,5 cm. Ciemnobrązowe, średnie oczy z ciemną obwódką, uszy wysokie i szeroko rozstawione.
Postawa
Boksersie czujni i zabawni – godny klaun, kochający ludzi, inne psy, małe dzieci. Zazwyczaj nieagresywni, dobrze reagują na socjalizację. Burdziwi, potrzebują ruchu – inaczej destrukcyjne nawyki (gryzienie butów, rozrywanie kanapy). Lubią bliskość ludzi – często siadają na kolanach, by wymusić uwagę.
Kontrowersje
Ok. 25% boksersów rodzi się białych – w przeciwieństwie do albinoików, tylko biała sierść, brak pigmentu. Niektórzy hodowcy uśmiercają białe szczeniaki – nie pasują do standardu. Opinia: głusi, trudniej trenowalni, złośliwi. Rzeczywistość: ok. 18% białych boksersów głuchych, a te głuche reagują na sygnały ręczne i język migowy. Kolor sierści nie oznacza, że jeden bokser jest złośliwszy.