Nawyki alimentarne ślimaków księżycowych

Ślimaki księżycowe (Neverita) słyną z ciał wyznaczających się far beyond rozmiar muszli. To drapieżni zdejmujące populacje ślimaków – niemal wygubiące ślimaki. Jedynymi drapieżnikami są ludzie i gwiazdoidy słońcowe (Pycnopodia). Ślimaki księżycowe występują na plażach piaskowych, istnieje kilka odmian. Zrozumienie ich nawyków alimentarnych ułatwia kontrolę populacji.

Ofiary

Ślimaki księżycowe jedzą dwuskrzydłowe (Bivalvia) – zwierzęta z dwiema zasuwkami: ślimaki, ostrzyce, muły i mściszki. Również napływy i kokle (mniejsze ślimaki). Jedzą też martwe ryby. W rzadkich przypadkach wiercą w inne ślimaki księżycowe.

Proces polowania

Ślimak księżycowy kopie w piasku ogromną stopą, szukając ofiary. Najpierw próbuje zadławić – owija stopą ofiarę, uniemożliwiając oddychanie. Potrafi też wiercić dziury w skorupach. Zmiękcza skorupki ślimaków kwasem, potem wierci dziurę radulą (częścią ustną). Po wierceniu wygarnia i zjada mięso, zostawiając skorupkę nienaruszona.

Nawyki wiercenia

Ślimaki księżycowe są bardzo konsekwentne w wierceniu. Prawie wszystkie skorupki ślimaków wiercone w obszarze umbo (wybrzuszenie w przedniej części skorupki). Może dlatego, bo tam leży większość mięsa, albo to najlepszy chwyt do rozpoczęcia wiercenia.

Wpływ na gospodarkę

Ślimaki księżycowe sprawiają duże trudności ślimakarzom, zwłaszcza w Północnym Maine.wiercą i zjadają alarmującą liczbę ślimaków. Wedle Maine Dept. of Marine Resources, zbiór ślimaków spadł o 85% w latach 2006–2009 (z 800 tys. na 100 tys. funtów). Populacja ślimaków księżycowych trudna do kontroli – jaja w kokonach mogą zawierać ponad 1 mln jaj. Ślimakarze próbują usuwać kokony, by zapobiec wykluciu nowych.