Dama dama to nazwa naukowa daniela, sarny rodzimych w Europie i Azji, wprowadzonych do Ameryk, Australii i Nowej Zelandii. Gatunek ten jest pospolitym zwierzęciem łownym polowanym dla mięsa i często spotykanym w zoo. To wysoce adaptacyjne zwierzę, co wpływa na jego rozległy zasięg.
Adaptacje fizyczne
Daniel jest stosunkowo dużym gatunkiem, dorastającym do prawie 1,8 m długości i ważącym do 80 kg. Samiec przyспособił się do rosnącymi sezonowymi rogami, które zrzuca w kwietniu, a ich odrost trwa do sierpnia. Ponieważ rogi są potrzebne tylko w sezonie parzenia, pełny zestaw przez cały rok byłby uciążliwy. Jako wyspecjalizowane trawożercy, daniele mają jeden właściwy żołądek i trzy dodatkowe komory, w których trawiona jest roślinność.
Adaptacje behawioralne
Poza sezonem parzenia daniele wykazują określoną strukturę społeczną. Samce żyją samotnie lub w małych grupach kawalerów (do 6 osobników). Samice żyją w grupach 7–14 osobników, łącznie z łaniami i młodymi z ubiegłego roku. Zróżnicowana dieta pomaga im żyć w różnych siedliskach. Zimą, gdy jedzenia mniej, daniele odpoczywają więcej, by oszczędzać energię.
Zachowania w sezonie parzenia
W sezonie parzenia najdominujący samce parzą się z samicami, a młodsi i słabsze są gnane. Ciężarne samice często odłączają się od stada tuż przed porodem, by chronić łania. Po urodzeniu łanie pozostaje w jednym miejscu, zazwyczaj w wysokiej trawie, gdy matka pasie w pobliżu. Matka wraca tylko do karmienia mlekiem, starając się nie zdradzić jego położenia.
Obrona przed drapieżnikami
Ze względu na rozmiar daniele są bezpieczne przed większością drapieżników, choć wilki, pumy i niedźwiedzie stanowią zagrożenie. Życie w stadzie daje bezpieczeństwo w liczbie i dodatkowe pary oczu. Unikają aktywności o świcie i zmierzchu, spędzając dzień w pokrywie lasu. Nietypowa metoda biegania – podnoszenie nóg wyżej, skakanie z czterema nogami w powietrzu i mruganie białym podbrzuszem ogona – może utrudniać ich złapanie.