Wydra morska – duży członek rodziny ciemiężnych, spędza prawie całe życie w wodzie. Żyje w wodach przybrzeżnych Pacyfiku – od wybrzeży USA do Azji. Polowanie na futro niemal wygubiło gatunek na początku XX w., teraz chroniony, powoli wraca.
Adaptacje fizyczne
W przeciwieństwie do wielu ssaków wodnych – brak warstwy tłuszczu. Zamiast tego: gruba, podwójna, wodoodporna futerko. Tylne nogi długie, z płetwami – razem z ogonem i przednimi nogami napędzają w wodzie. Potrafi zamknąć uszy i nozdrza przy nurkowaniu. Wysoki metabolizm też ogrzewa.
Adaptacje behawioralne
Preferują wodę, ale wypoczywają na lądzie, jeśli za tłocno. Polują pod wodą – wzrok i dotyk (skorupiaki, mienie, jeżowce morskie, ryby). Pływając na grzbiecie, trzymają nogi nad wodą – minimalizują utratę ciepła. Dokładne czyszczenie po posiłku dba o izolujące futerko. Śpiąc, owijają się w pływające morskie ziele – nie dryfują na morze. Urodziny w wodzie – matka niesie młode na brzuchu, pływa na grzbiecie.
Używanie narzędzi
Rzadkie w świecie zwierząt (oprócz ludzi i kilku gatunków). Wydry używają kamieni do rozbijania skorup skorupiaków i skorupiaków. Pływając na grzbiecie, kładą skorupiak na brzuchu, przednimi łapami uderzają kamieniem w skorupę, aż pęknie.
Adaptacje obronne
Bezpieczeństwo od drapieżników lądowych – niemal w pełni wodne. W morzu: poza rozmiarem, brak specjalnych obrony przed kaszatkami itp. Czułość i zwinność – jedyna ochrona. Nie chroni przed ludźmi – główna przyczyna bliskiego wyginięcia.