Ustawa o zagrożonych gatunkach (Endangered Species Act) podpisana przez R. Nixona w 1973 r. Cel: ochrona gatunków zagrożonych wyginięciem i tych, których istnienie jest zagrożone. Dwa sposoby wpisania na listę. Proces długi – zbieranie danych, ocena wniosków społecznych.
Agencje decyzyjne
Dwie agencje federalne decydują o zagrożeniu wyginięciem:
• U.S. Fish and Wildlife Service – zwierzęta, rośliny, ryby ślodkowodne.
• National Marine Fisheries Service – ryby i zwierzęta morskie.
Kryteria statusu zagrożonego
Ocenia się:
• Zagrożenie długoterminowego przetrwania przez czynniki antropogeniczne.
• Zagrożenie chorobami lub drapieżnictwem.
• Brak skutecznej ochrony w obecnych przepisach.
• Znaczące zniszczenie siedliska.
• Nadużywanie do celów naukowych, edukacyjnych, komercyjnych.
Proces petycyjny
Każdy może złożyć petycję do Ministra Spraw Wewnętrznych. Musi zawierać szczegółowe uzasadnienie. W 90 dni agencja decyduje, czy wystarczające dane by kontynuować. Proces może trwać > roku przed wpisaniem na listę.
Proces kandydata do ochrony
Agencje same mogą ogłosić gatunek kandydata. Jeśli dane naukowe/handlowe wskazują na spełnienie kryteriów – wpis do Federal Register (dostępny publicznie). Informacja: komunikaty, listy, audycje publiczne. 60-dniowy okres komentarzy – każdy może złożyć uwagi/dane. Agencje mają do roku na przegląd i ostateczną decyzję.