Czarnonogy Feret
Wedle Blackfootedferret.org, stan na 2010 rok, czarnonogi feret to jeden z najbardziej zagrożonych ssaków na świecie. Czarnonogi feret to członek rodziny ciemierzyców, które są zwierzęta produkujące piżmo. Czarnonogie ferety rosną do 45-60 cm długości i ważą między 0,7 a 1,1 kg. Podstawowym siedliskiem czarnonogiego fereta są ziemie łąkowe. Czarnonogi feret jest narażony na utratę siedliska i źródła pokarmu. Ten gatunek to wszechstronny mięsożerca, co oznacza, że mają tylko jeden źródło pokarmu, którym jest pies przemysłowy. Czarnonogie ferety używają też nor piesów przemysłowych jako schronienia i do ucieczki przed drapieżnikami. Ludzie historycznie redukowali populacje psów przemysłowych jako szkodników rolnych, i tak populacja stale spadła, co oznacza mniej dostępnego pokarmu dla fereta. Czarnonogie ferety są też bardzo podatne na zarazę psią i dżumę dzikożytów. Dżuma dzikożytów była chorobą wprowadzoną do siedliska feretów przez człowieka, i jest przenoszona przez pchły. Dżuma dzikożytów jest podobna do dżumy zarazowej, która zdziesiątkowała duże liczby ludzkiej populacji w średniowieczu.
Lis Szybki
Lis szybki występuje tylko w kieszonkach regionów Wielkich Płaskowyżów Stanów Zjednoczonych, choć historycznie liczba tego gatunku była duża i można go było znaleźć w kanadyjskich łąkach oraz w USA między Meksykiem i Dakotą Północną. Lis szybki to jeden z najmniejszych gatunków lisów na świecie, mierzący zaledwie 30 cm wysokości. To też jeden z najszybszych gatunków lisów, osiągający prędkości do 40 km/h. Pułapkowanie, niszczenie siedliska i trucizna strychniną uważane są za największe zagrożenia dla tych małych łowców.
Kulik Eskimo
Kulik eskimo to bardzo ulotny ptak, a stan na 2010, wielkość jego populacji nie jest znana, choć myśli się, że jest mniejsza niż 100 osobników. Nie wiadomo, czy jakiekolwiek kuliki eskimo w ogóle przetrwały. Stan na sierpień 2010, ostatnie potwierdzone widzenie tego krytycznie zagrożonego ptaku było w 1962 roku i ostatnie niepotwierdzone widzenie w 1992. Nadmierne polowanie to największy powód dramatycznego spadku liczebności. Po zniknięciu gołębia wędrownego, kulik eskimo stał się modnym ptakiem polowym, z Departamentem Środowiska i Zasobów Przyrodnych Terytoriów Północno-Zachodnich szacującym, że w końcówce 1800 roku dwa miliony kulików eskimo było zabijanych co roku.