Jelenie muntjaki to małe zwierzęta z podrodziny Cervinae, do której należą też łoś i jeleń pyszczkowaty. Na świecie żyje 11 gatunków muntjaków, w tym gigantyczny, indyjski, Fea i borneński żółty muntjak. Samce muntjaków, oprócz porożów, mają nadwymiarowe górne kły wystające z pyszczyku jak małe kły.
Opis
Muntjaki mają wagę od 11 kg (jeleń liściowy) do 40 kg (gigantyczny muntjak). Samce są większe od samic i mają bardziej widoczne poroże. Poroże, w odróżnieniu od większości jeleń, rosną od czoła, nie z wierzchołka czaszki. Kolorystika zależy od gatunku – od żółtawą po prawie czarną, z wariantami pomagającymi w maskowaniu.
Siedlisko i zasięg
Azja jest macierzą wszystkich gatunków muntjaków – od Indii do Chin i Azji Południowo-Wschodniej (Wietnam, Tajlandia). Małe jelenie preferują lasy: wieczniezielone i tropikalne, w rejonach górskich, blisko wód (rzeki, strumienie). Unikają otwartych łąk, rzadko oddalają się od gęstych podrostów.
Dieta i drapieżnicy
Muntjaki to głównie roślinożercy: trawy, owoce, liście, pąki. Niektóre gatunki (np. indyjski muntjak) są wszystkożerne – jedzą też małe zwierzęta i jajka ptaków. Nazywane są też jelennymi rykami z powodu dźwięków ostrzegawczych. Polowane przez ludzi, padają ofiarą tygrysów, leopardów, azjatyckich wilków (dhole) i innych dużych drapieżników.
Cykl życia
Większość jeleń żyje w stadach, muntjaki są samotniki z małymi terytoriami, które mogą się nakładać. Samce i samice spotykają się tylko w sezonie parzenia (czasami obfitości pożywienia). Zazwyczaj rodzi się jedno młode, opiekę przejmuje samica. Lanie chowają się w wysokiej trawie, aż wyrosną do podróżowania z matką. Większość gatunków osiąga dojrzałość płciową w pierwszym roku życia.