Co to jest bobr górski?

Bóbr górski (Aplodontia rufa) – średniej wielkości gryzoń z mylną nazwą. Nie blisko pokrewny bobrowi – należy do podrzędu Sciuromorpha (wiewiórki i jeżowce). Bobry to podrząd Castorimorpha (bliskie świerszcze). Nazwa od mocnych tnijących zębów i zwyczaju gryzenia kory drzew.

Opis

Długość 28–46 cm (11–18 cali), waga ok. 1,1 kg (2,5 funta). Masywne ciało, gęste ciemnobrązowe futro z białymi plamkami pod uszami. Szeroka głowa, lekko wygięty nos, małe oczy. Krótkie nogi, duże łapy, 5 smukłych palców na każdej. Ogon tylko kłaczek – max 2,5 cm (1 cal).

Siedlisko i zasięg

Zachodnie połowy Waszyngtonu i Oregonu oraz północne/centralne Kalifornii. Najczęstsze w wysokich górach lasach z gęstym podwzem. Rzadziej w lasach poziomomorzowych. Kluczowe: głęboka, luzna gleba do kopania nor. Nory do 3 m (10 stóp) pod ziemią: komora na jedzenie, gniazdo, toaleta. Terytorialne – max 4 osobniki na akr (0,4 ha) odpowiedniego siedliska.

Dieta i drapieżniki

Wyłącznie roślinożerca: liście, korzenie, trawy, paprocie. Popularne rośliny: pokrzywy, jeżyna dzika, korzeń psiej, klon dziki, wierzby. Wspina na drzewa, gryzie cienkie gałązki by zrzucić je na ziemię – je na miejscu lub przeciąga do tuneli. Drapieżniki: pumy, ryse, duże sowy, niedźwiedzie, kojoty.

Cykl życia

Życie samotne, spotykają się tylko by się parować. Sezon lęgowy: luty–kwiecień, ciąża 6–8 tygodni. Samica jedyna opiekunka, rodzi 2–4 młode w gniazdowej komorze nory. Młode ślepe i głe – odstawienie ok. 8 tygodni. Dojrzałość lęgowa ok. 2 lata.