Sarny, jak wiele innych gatunków, mają wiele podgatunków charakteryzowanych lokalizacją, wyglądem, dietą, osobowością i innymi cechami. Sarna czarnoogonowa to przykład podgatunku sarny. Zwierzę widoczne i rozpowszechnione w określonych regionach. Wygląd fizyczny i siedlisko odróżniają ją od innych znanych gatunków sarny.
Historia
Według Muzeum Historii Naturalnej w LA, sarna czarnoogonowa to jeden z 9 podgatunków sarny mułowej. Pierwsza zapisana obserwacja w siedlisku: wyprawa Lewisa i Clarka 1804–1806. Dwa podgatunki: sarna kolumbijska i sarna sitka. Zajmują różne obszary Ameryki Północnej.
Podgatunki
Sarna czarnoogonowa nieco mniejsza od sarny mułowej. Oba podgatunki rozpoznawalne po większych ogonach i grzbietach pokrytych czarnymi lub brązowymi włosami. Według Hungry for Hunting, sarna sitka mniejsza od kolumbijskiej. Rogi obu gatunków równomiernie widłowane jak u sarny mułowej. Ale sarny czarnoogonowe rosną max 3 patyki na stronę.
Lokalizacja
Oba gatunki w Pacyficznym Północnym Zachodzie: „żyjące w umiarkowanych lasach iglastych wzdłuż wybrzeża Pacyfiku” (Muzeum Historii Naturalnej). Sarna kolumbijska: głównie Kalifornia, Oregon, Brytyjska Kolumbia. Sarna sitka: Brytyjska Kolumbia, Waszyngton, Alaska Południowo-Wschodnia. Lasy: chłodniejsze temperatury, dużo opadów. Sarny czarnoogonowe nie migrują sezonowo – zostają w tym samym obszarze.
Dodatkowe fakty
Sarny czarnoogonowe roślinożercy – jedzą rośliny i zioła w swoim siedlisku. Nawet jadliwy dąb trujący nie wywołuje reakcji alergicznej. Komunikują się ponad 10 wokalizacjami. Zestraszone uciekają wysokimi, sztywnonogimi skokami jak sarny mułowe. Drapieżnicy: kojoty, pumy, niedźwiedzie, wilki, orły złote.