Chrząszcze blaszkowate to duża, zróżnicowana grupa owadów – ok. 30 000 gatunków. Starożytni Egipcjanie czcili chrząszcze – obrazy wielkich chrząszczy w hieroglifach. Słynny amulet „chrząszcz serca” znaleziony na piersi Tutanchamona.
Opis
Owalne, szerokie, matowe owady. Pancerze brązowe lub czarne, niektóre gatunki barwne, z przepiękną kolorystyką. Rozmiar: od ułamka cala do prawie 18 cm (chrząszcz Herkulesa). Samiec Herkulesa ma rogi jak nosorożec – do walki z rivalami. Ogromna różnorodność wyglądu.
Siedlisko i zasięg
Tylko oceany i strefy arktyczne są wolne od chrząszczy blaszkowatych. Prawie każde siedlisko lądowe pasuje jakiemuś gatunkowi, z adaptacjami do warunków. Wiele gatunków ma silne przednie nogi i kopie nory – występują w luźnej glebie.
Dieta
Niektóre wyłącznie roślinożerne – japoński chrząszcz (główny szkodnik) zjada rośliny. Owoce, grzyby, resztki zwierzęce, śluz ślimaków. Słynna grupa – chrząszcze gnojowe (dung beetles) – żywią się odchodami dużych roślinożerców: owiec, jeleń, słoni.
Znaczenie religijne
Chrząszcz gnojowy był u starożytnych Egipcjan ciałem Boga Słońca Ra. Ra odradzał się sam, a Egipcjanie wierzyli to samo o chrząszczach gnojowych ze względu na ich metodę wykluwania. Kładą jaja w kulach gnoju, zakopują – larwy dojrzewają w gnoju i wychodzą na powierzchnię. Egypcjaniom mogło się wydawać, że chrząszcze rodzą się z niczego, jak Ra.