Opos wierginijski (Didelphis virginiana virginiana) to gatunek rodzimy dla Wirginii. Znany też jako opos i pospolity opos – jedyny północnoamerykański torbacz,według SeaWorld. Torbacze to ssaki noszące młode w brzuchnej torbie. Nocny opos wierginijski to też gatunek samotniczy.
Historia
Opos pozostawał praktycznie niezmieniony od czasów przedhistorycznych – nazywany "żywym skamieniałością" przez naukowców (SeaWorld). Algonkinowie nadali mu nazwę "opossum" – "białe zwierzę".
Opis
Czarne oczy w białej twarzy, długi, spiczasty rył z różowym nosem. Futro czarne lub szare z ostrzami białymi na końcach. Leżko chwytający różowy ogon niemal łysy – do stabilizacji przy wspinaniu, nie do wiszenia na drzewach. Waga do 6 kg, wielkość kota, ale krótsze różowe nogi, długość 60–90 cm z ogonem. 50 ostrych zębów – najwięcej u ssaka lądowego.
Siedlisko i dieta
Występuje we wszystkich hrabstwach Wirginii, zazwyczaj blisko wody, w ciemnych kępach lub lasach. Również w centralnej i wschodniej połowie USA, południowo-wschodniej Kanadzie, północnej Kostaryce i Meksyku. Wszystkożerca: głównie padliny, bezkręgowce, małe kręgowce, roślinność sezonna (owoce, ziarna). Czasem węże.
Długość życia i ciąża
W naturze 2–3 lata, w opiece 4–7 lat. Dojrzałość płciowa ok. 1 rok. Ciąża 13–14 dni – noworodki wpadają do torby i zostają 60 dni. Odstawianie 100–110 dni. W roku dojrzała samica może mieć 2 mioty po do 13 młodych.
Ciekawostka
Przy poważnym zagrożeniu opos wpada w stan katatonii: zwija się na ziemi, język wisi, uwalnia kał. Może zwolnić oddech i zostać tak kilka godzin, mimo pikowania lub gryzienia przez inne zwierzęta. To "udawanie martwego" (playing possum) daje szansę ucieczki – większość drapieżników nie je martwych zwierząt (SeaWorld).