Piranje to małe, głównie południowoamerykańskie ryby znane z brzydko ostrych zębów. Mitologia i legendy otaczają piranje – często jako stada chciwe krwi. Historie o zdzierania skóry bydła lub ludzi w minutach, zostawiających tylko szkielety – w dużej mierze (jeśli nie w całości) nieprawdziwe. Piranje nie są tak groźne. Ich dieta znacznie bardziej ograniczona, a migrują we wzorach, by zaspokoić pokarmowe potrzeby.
Biologia piranii
Małe ryby, 14–25 cm. Cecha charakterystyczna: zęby. Jeden rząd ząbków na obu szczękach, zaczepne, doskonale dziurawiące i rozrywające. Niektóre gatunki mięsożerne, inne roślinożerne. Nasiona stanowią duży udział w diecie niektórych. Gdy jedzą mięso, to zazwyczaj padłe ryby. Stada duże – nie by atakować duże zwierzęta, ale by chronić się przed własnymi drapieżnikami.
Ekologia
Głównie rzeki Ameryki Południowej. Niskie wody, obszary drenażowe. Często kilka gatunków współistnieje. Wszystkożerne i padlinożercy – spełniają potrzeby dietetyczne w wielu miejscach, więc nie muszą daleko migrować.
Dystans i cel migracji
Badania: piranje nie migrują daleko w normalnych warunkach. Szeroka dieta i małe ciało ułatwiają zaspokajanie potrzeb. Gdy migrują, nie opuszczają zbiornika wodnego, często nawet lokalnego regionu. Kierują do zalanych terenów – lubią płytkie wody. Zalane lasy dają obfitość roślin i zwierząt, mało drapieżników.
Wzorzec i czas migracji
Całkowity wzorzec ruchu kołowy i mały. Nie pokonują dużych dystansów, zostają w ograniczonym obszarze. Cyklicznie wracają do tych samych miejsc za pokarmem (roślinnym lub zwierzęcym). Ponieważ zalewanie bywa sezonowe, piranje przesuwają się w i z lokalnych obszarów zalewowych. Aktywność zsynchronizowana ze świtem – najaktywniejsze rano o wschodzie słońca, choć mogą być aktywne po zmroku.