Latające wiewiórki płyną z wierzchołka na wierzchołek w poszukiwaniu jedzenia. Osiągają 90 m (295 stóp) wysokości. W nocnej polowie, na takiej wysokości, potrzebują potężnego węchu, by wykryć jedzenie na podłodze lasu. Nos adaptacyjnie służy im do kilku innych celów.
Wykrywanie trufli
Trufle to owocnik podziemnego grzyba. Latające wiewiórki wrażliwym nozem identyfikują trufle po ich chwiejnym zapachu. Korzyść dwustronna: wiewiórka zyskuje posiłek, a zarodniki trufli – po przejściu układu trawiennego – lądują w nowym miejscu z kalami. Ekskrementy zawierają drożdże stymulujące wzrost trufli.
Wyczuwanie drapieżników
Badanie (Joseph W. Jones Ecological Research Center) wykazało: latające wiewiórki unikają zapachów drapieżników. Eksperyment: wybór gniazdek – kontrolne bez zapachu, testowe z zapachem kukułczanki, węża króla, ryśa. Wiewiórki unikały zapachowych. Hipoteza: zapachy drapieżników jako odstraszacze w przyszłości.
Wykrywanie innych wiewiórek
Lawrence Kilham (naturalista) potwierdza: latające wiewiórki znakują terytorium moczem. Inne wiewiórki węchem wykrywają konkurenta i unikają zajętych miejsc. Biorąc pod uwagę duże zasięgi nocnego polowania (dzięki pływania), zawsze znajdą inne drzewa do gniazdowania.
Poszukiwanie innego jedzenia
Oprócz trufli: małe owady, padliny (silny zapach). Jak każda wiewiórka – żołędzie. Gdy wiewiórka zostawi ekskrementy z żołędziami, mogą one lądować do 3 km – zasięg nocy. Żołędzie mogą zarosnąć nowymi drzewami.