Trzymanie oposów (possumów) lub innych zwierząt dzicznych jako zwierząt domowych nie jest zalecane. Choć oposy (głównie amerykańska oposa wירginijska, Didelphis virginiana) rzadko atakują bez prowokacji, to w sytuacji zagrożenia, zakulenia lub próby schwytania mogą ugryźć lub drapać w obronie własnej. Mają 50 ostrych zębów – więcej niż jakikolwiek inny ssak lądowy w Ameryce Północnej – i siłę ściskania szczęki wystarczającą do zadania rany.
Dodatkowo: oposy są nocne, mają specyficzne wymagania dietetyczne i środowiskowe, mogą przenosić pasożyty (pchły, kleszcze) i patogeny (np. leptospiroza, salmonelloza, tuberkuloza – choć rzadko chorują sami). W wielu jurysdykcjach trzymanie ich bez pozwolenia jest nielegalne.
Najlepsza postawa: obserwuj z bezpiecznej odległości, nie karmij, nie dotykaj, nie próbuj udomowienia. Jeśli znaleziesz rannego lub osieroconego oposa – skontaktuj się z lokalnym centrum rehabilitacji zwierząt dziczych (wildlife rehabilitator).