Jeż to mały ssak z kolczymi igłami na grzbiecie. To ani gryzoń, ani jeżowate – należy do rodziny owadożercowatych (Soricomorpha) razem z rzęsorkami, wółkami i kretami. Cechy: spiczasty nos, sztywny futer, wypukłe oczy z boków, zaokrąglone uszy (niektórzy wydłużone), krótkie ogonki. Zagrożony zwija się w kulkę. Kilka gatunków w Europie, Azji, Afryce. Nie rodzimy w Ameryce Północnej, ale hodowane jako zwierzaki lub w zoo.
Jeż pustynny
Jeden z najmniejszych. 14–28 cm, max 510 g. Sahara, Egipt, Iran, Irak, Izrael, Eritrea, ZEA, Oman, Syria, Tunez, Jemen, Somalia, Sudan, Maroko, Kuwejt, Libia, Jordania. Zagrożony: napięcie mięśni, kula, wystawione igły, zamrożenie. Żywi się owadami, wężami, skorpionami.
Jeż długouszy
Szybszy od europejskich kuzynów. Uszy dają ostry słuch – łatwiejsze wykrywanie ofiar i wrogów. Rodzimy w Kaukazie i Azji Centralnej. Schronienie w gniazdach z trawy. Polowany przez puszyca euroazjatyckiego – duży % diety sowy. Hibernuje X–III, żyje ok. 6 lat.
Jeż afrykański bielobrzuchy
Minimalny ogonek. 510–710 g, 15–30 cm. Niezwykłe stopy: 5 palców z tyłu, 4 z przodu. Igły solono-piersiane, rumiany rył, futrzaste policzki, białe nogi i brzuch. Łąki, sawanny, pola, zarośla, ogrody Afryki Środkowej. ~5000 ostrych igieł – kula obrona. Dieta: rośliny, dżdżownice, jaszczurki, nasiona, owoce, żaby, myszy.
Jeż europejski
Prawdopodobnie jedyny kolczaty ssak w Wielkiej Brytanii. Cała Europa: lasy, przedmieścia, pola. Powszechne w ogrodach. Nocne. Gniazda z liści i mchu, hibernacja do III/IV. Słabe wzrok, dobry słuch i węch. Pływają i wspinają. Jedzą pająki, ślimaki, owady, gryzony, żaby, ptaki.