Legenda o świstaku, a konkretnie tradycja Dnia Świstaka, prawdopodobnie wywodzi się z Niemiec.
Korzenie tradycji sięgają starożytnego germanskiego święta Świętojańskiego, obchodzonego 2 lutego. To święto oznaczało środek drogi między zimowym zwrotem słonecznym a wiosennym równonocem, i wierzyło się, że jeśli słońce świeci tego dnia, wiosna przyjdzie wcześnie.
Tradycja "jeżowca" (później zastąpionego świstakiem) przewidującego pogodę pochodzi z niemieckiego folkloru związanego ze Świętojańskim. Wierzyło się, że jeśli jeżowiec zobaczy swój cień w Świętojański, ucieknie do nory i zima potrwa jeszcze sześć tygodni.
Tradycja została przyniesiona do USA przez imigrantów niemieckich w XVIII i XIX wieku. Nazwa "świstak" zastąpiła "jeżowca", bo świstak był powszechniejszym zwierzęciem w Pensylwanii, gdzie tradycja stała się szczególnie popularna.
Pierwsze zapisane obchodzenie Dnia Świstaka w USA miało miejsce w 1887 r. w Punxsutawney, Pensylwania. Tradycja stała się odtąd popularnym rocznym wydarzeniem, z wieloma miastami w kraju organizującymi własne obchodzenia.