Miedzianki (Agkistrodon contortrix) to silnie jadowite, potencjalnie śmiertelne węże powszechne na południu USA. Jako dorośli mają charakterystyczny wygląd, w tym czerwonawą, miedzianą głowę, jak sugeruje nazwa. Węże są tak samo niebezpieczne, gdy są młode, ale mniej charakterystyczne i nieco trudniejsze do zidentyfikowania.
Ciało
Pod względem budowy ciała młody miedzianek (juvenile) to po prostu zminiaturyzowany dorosły. Przy urodzeniu mają 18–25 cm długości, dorastają do ok. 60 cm. Ciało masywne względem długości, ogon zwęża się w cienki koniec. U młodych ten końcówka ogona jest jaskrawo żółta i służy jako przyęcz do przyciągania ofiary. Żółta końcówka znika, gdy wąż dorasta.
Głowa
Kształt głowy młodego miedzianka taki sam jak dorosłego, ale wymaga zbliżenia do strefy niebezpieczeństwa. Głowa strzałowata, szeroka przy szyi, zwężająca się do punktu z lekko wyrazistym pyskiem. Oczy różnicują młode miedzianki od nietrujących podobników. Jak większość węży jadowitych, ma źrenice eliptyczne jak kot, podczas gdy nietrujące mają okrągłe. Głowa też nie ma wzorów, jak u dorosłego, ale nie jest jeszcze miedziana kolorystycznie.
Kolorystyka i wzór
Dorosłe miedzianki zazwyczaj czerwonawe, młode – bledne, bardziej szare, z wyjątkiem ogona. Mają ten sam podstawowy wzór co dorośli: jasnoszare tło z ciemniejszymi pasami poprzecznymi. Paski te przypominają klepsydrę – szerokie u boków, zwężające się przy kręgosłupie. Czasem paska nie spotykają się przy kręgosłupie i są bardziej przerwane.
Gniazdo
Napotykając noworodek miedzianek, jedno wskazówka: jeśli widzisz skorupki jaj, to prawdopodobnie NIE są to młode miedzianki. Powód: miedzianki rodzą żywe młode, jajka wykluwają się wewnątrz matki. Nie zawsze pewne – czasem matka zkluwa jajka tuż przed porodem, ale rzadziej. Gdy rodzą żywe, młode są w błonnikowej torbce, z której wybrywają. Jeśli znajdziesz 2–10 małych węży podobnych do miedzianek blisko śliskiej masy – mogą to być noworodki i nie należy ich dotykać.