Wąż żerowiec czarny – przydatny sąsiad, ciekawy pupil
Wiele osób nienawidzi węży, zapominając o korzyściach. Wąż żerowiec czarny (wschodnie USA) zjada myszy, szczury, krety. W naturze nieoceniony. Niektórzy hodują jako zwierzaka. Hodowla z hodowli (captive-bred) ma zalety, ale dziki – tańszy, jeśli umiesz opiekować się.
Potrzebne rzeczy
- Dostęp do weterynarza gadów
- Żywy pokarm (myszy, szczury, krety itp.)
- Rękawice ochronne
- Duże akwarium / terrarium
- Gazety (podłoże startowe)
- Miska z wodą (duża – wąż się mieści)
Instrukcja
- Łapanie. Tylko zdrowe osobniki (nie chude, apatyczne, stare, rannych). Trudne dla początkującego herpetologa.
- Kwarantanna i weterynarz. Każdy wąż osobno. Powierzchnia gruntu = 6x pole zwinięcia. Gazeta na dnie (monitorowanie pasożytów). Miska z wodą – cały wąż się mieści. Woda codziennie.
- Badanie weterynaryjne. Jak najszybciej – pasożyty wewnętrzne/zewnętrzne, urazy.
- Karmienie żywym. Dzikie węże rzadko jedzą martwe. By uniknąć zagłodzenia – musisz karmić żywymi myszami, szczurami, kretami. Większy wąż = większa ofiara. Do 2,4 m (8 stóp) – duże porcje. Młodzie: robaki, dżdżownice.
- Użylanie. Częste manipulowanie = użylenie w czasie. Start: minimalne (stres po łapaniu), stopniowo kilka razy dziennie po tygodniach. Zawsze w rękawicach – ugryzienie nietrujące, ale przebija skórę.
Uwaga prawna/etyczna: W Polsce wąż żerowiec czarny nie występuje. Łapanie dziczych węży regulowane przepisami. Preferuj hodowlę (captive-bred) – zdrowsze, użylone, legalne. Dzikie osobniki noszą pasożyty, są zestresowane, trudne do aklimatyzacji.