Unikalna anatomia drapieżnika
Boa constrictor to duże węże nijadowite, które zabijają splataniem (zagłuszeniem krążenia), a nie jadem. Ich anatomia jest doskonale dostosowana do tego trybu życia.
Język i narząd Jacobsona
Widłowy język błyszczy w powietrzu, zbierając cząsteczki zapachowe, a następnie wkłada je do ust, dotykając narządu Jacobsona na podniebieniu. To narząd analizuje sygnały chemiczne – informuje, czy przed wężem jest pokarm, zagrożenie czy partner.
Zęby i pyszczka
Zęby są małe, igiełkowate, dwurzdowe u góry, jednorzdowe u dołu, zagięte do tyłu (zabezpieczenie przed wypadnięciem ofiary). Dolna szczęka nie jest zrostła z czaszką – może się wywierać, otwierając pyszczkę bardzo szeroko, co pozwala połknąć ofiary szersze od głowy.
Oczy i ucha
Oczy z pionowymi źrenicami – dobre widzenie nocne. Brak powiek – ochrona robi rogówka (ocular scale). Brak uszu zewnętrznych – słabe ucho wewnętrzne reaguje na drgania ziemi.
Trąbka oddechowa
Otwór trąbki przy przednim dolnym rogu pyszczki pozwala oddychać podczas połknięcia ofiary (proces trwa długo). Trąbka służy też do syczenia (wdywanie i gwałtowne wypuszczanie powietrza).
Ciało i pokrycie
Długie, grube ciało – magazyn tłuszczu na okresy głodu. „Łuski” to w rzeczywistości skomplikowane zgięcia skóry, ułatwiające chwyt i lokomocję. Na brzuchu prawdziwe łuski brzuszne (ventral scales).
Płuća i żeberka
Dwa w pełni rozwinięte płuća (w przeciwieństwie do większości węży, które mają tylko prawe). Kręgosłup z setkami kręgów, każdy steruje parą żeberek – one poruszają łuskami brzusznymi, napędzając ruch.
Narzędzia rozrodcze
Ostrza (spurs) przy podstawie ogona – rudymencje kończyn tylnych. U samców większe, służą do stymulacji i trzymania samicy podczas splotu. Przecznica (cloaca) u obu płci – otwór do oddawania moczu, kału, rozmnażania i rodzenia żywych młodych.