Wstęp
Hodowla tarantuli to fascynująca hobby, choć te pajęczaki nie oferują interakcji społecznej jak psy czy koty. Są jednak nienachalne, samowystarczalne i przy odpowiedniej opiece dają wielką satysfakcję. Kluczem jest zakup w wiarygodnym sklepie i poznanie wymagań konkretnego gatunku.
Niezbędny sprzęt
- Pojemnik z plastiku lub szkła (terrarium)
- Kołczyk od butelki (jako miseczka na wodę dla młodych)
- Ziemia uprawna (bez chemii)
- Dekoracje: sztuczne rośliny, kora, korzenie
- Szczury (karma)
- Miska na wodę
Instrukcja krok po kroku
1. Identyfikacja gatunku
Nie wszystkie tarantule mają te same wymagania. Np. gatunki kopujące (np. Aphonopelma) potrzebają głębszego podłoża, a drzewne (np. Avicularia) – pionowe przestrzenie i wentylację.
2. Przygotowanie terrarium
Wybierz pojemnik nieza duży – za duży utrudnia łowienie ofiary. Podłoże (ziemia uprawna) ma być na tyle głębokie, by pajęczak nie uszkodził się przy upadku z górnej krawędzi. Dodaj schronienia (kora, rury, sztuczne rośliny) – wszystko bez chemii.
3. Nawadnianie i karmienie
Młode osobniki: woda tylko w kołczyku od butelki (dla tych mniejszych od 50-centów – nawet tyle nie).
Dorosłe: płytka miseczka z wodą kranową.
Karmienie co 2–3 dni: szczury dobrane do rozmiaru pajęczaka (szczury „pinhead” dla młodych). reszty karma usuwaj w ciągu 24 h, by zapobiec pleśni.
4. Zagrożenia dla hodowcy
Ugryzienie tarantuli jest zazwyczaj łagodne (jak użądk szerszenia), ale alergicy mogą mieć silną reakcję. Większe zagrożenie to włoski kolczujące (urticating hairs) na brzuchu – przy stresie pajęczak je odstrzela. Jeśli trafią do oczu, grożą poważnym uszkodzeniem wzroku. Zawsze noszą okulary ochronne przy obsłudze.
5. Czy brać na ręce?
Dla początkujących: NIE. Nawet upadek z 30 cm może zabić tarantulę (pęknięcie brzucha). Pajęczaki to zwierzęta dzikie – obserwuj, nie dotykaj. Obsługę zostaw profesjonalistom.