Wiewiórka pomaga żołędzi, zakopując ją – co de facto sadzi nasienie i pozwala wyrosnąć nowemu dębowi. Rozproszenie żołędzi na szerszy obszar zwiększa szansę przetrwania nowych drzew i pomaga utrzymać równowagę ekosystemu.
Mutualizm w działaniu
To klasyczny przykład mutualizmu: wiewiórka zyskuje zapas jedzenia (część żołędzi nie odzyskuje), a dąb – dyspersję nasion i gotowe miejsce do kiełkowania (nawilżone, zacierzone glebą). Jedna wiewiórka może zakopać tysiące żołędzi w sezonie.