Czerwone wiewiórki na wolności mierzą się z wieloma zagrożeniami – zarówno ze strony innych zwierząt, jak i działalności ludzkiej.
Naturalni drapieżniki
- Drapieżne ptaki: Jastrzęby, sowy i sokły to główni wrogowie wiewiórek drzewnych.
- Lasice, kuny i tchórze: Te zwinni drapieżniki doskonale wspinają się po drzewach i polują na wiewiórki w ich gniazdach.
- Lisy: Lisy polują głównie na młode lub rannych osobników, ale potrafią złapać także dorosłe wiewiórki.
- Węże: Niektóre gatunki węży atakują młode wiewiórki, zwłaszcza tam, gdzie te spędzają dużo czasu na ziemi.
Konkurencja i inne zagrożenia
- Szara wiewiórka: Kluczowe zagrożenie, szczególnie w Wielkiej Brytanii, gdzie szare wiewiórki wygrywają z czerwonymi o pożywkę i terytorium, a także przenoszą śmiertelny dla nich wirus ospy wiewiórkovej.
- Utrata i fragmentacja siedlisk: Wygina lasów i zadrzewień zmniejsza dostępność pożywki i miejsc do gniazdowania.
- Zmiany klimatyczne: Zmieniające się wzorce pogodowe wpływają na dostępność jedzenia i przetrwanie.
- Choroby: Czerwone wiewiórki są wrażliwe na ospę wiewiórkową, która często jest bezobjawowa u szarych wiewiórek, ale śmiertelna dla czerwonych.
Działalność ludzka
- Ofiary dróg: Zderzenia z pojazdami to jedna z głównych przyczyn śmierci.
- Polowanie i łapanie: Czasami wciąż polowane lub łapane, choć zazwyczaj jest to nielegalne lub ściśle regulowane.
Konkretne zagrożenia zależą od lokalizacji geograficznej i lokalnego ekosystemu. Ochrona czerwonych wiewiórek wymaga kompleksowego podejścia uwzględniającego walkę z inwazyjnymi gatunkami, ochronę siedlisk i edukację społeczną.